Twee dagen uit een dagboek in Pakistan

2021
2
Snowy Steps

 

Twee dagen uit een dagboek in Pakistan

Opstaan en je klaarmaken in een klein tentje vol met ijskristallen terwijl het -20 is buiten.. is een beetje gecompliceerd maar aan de andere kant hebben we zoveel geluk dat we dit kunnen meemaken. We voelen ons hier geïsoleerd op één van de grootste gletsjers ter wereld...

Onze ski’s zakken diep weg in de 50 centimeter verse poedersneeuw terwijl we aan onze zwaar beladen sleeën trekken. De gletsjer is immens groot en lijkt uit drie delen te bestaan. We hadden gehoopt op het vlakke centrale stuk te zitten, niet dus. We zien nauwelijks het reliëf dat onze weg in bochten dwingt en we zien al helemaal geen spleten.

Het gevecht is intens, meter na meter vragen we ons af wanneer het gemakkelijker zal worden. We proberen een systeem te vinden om sneller te gaan wanneer Jeff voor de zoveelste keer zijn gekantelde slee overreind trekt. Hij gaat voorop zonder slee om gemakkelijker te kunnen sporen. Sofie volgt met de smalle slee om een pad te effenen voor de twee sleeën die stef als laatste trekt. Zijn bijnaam is niet voor niks “de yak”. We trekken ons in het zweet maar we zijn niet het type om te klagen want we zijn waar we willen zijn nu we eindelijk onze vrijheid als bergbeklimmer hebben kunnen herwinnen. Het is zoeken om een vlakke route te vinden en elke helling kost teveel energie, we halen gemiddeld 1km per uur. We zouden minstens 35 km moeten afleggen in 3 dagen tijd om aan de voet van onze berg Lukpe Lawo Brakk te geraken maar we zijn al anderhalve dag onderweg en we hebben nauwelijks 10 km afgelegd. Aan dit tempo geraken we nooit op tijd aan de berg.

Voor we vertrokken hadden we erover gesproken, dat deze winter expeditie onbekend terrein zou zijn en we ons flexibel zouden opstellen om eventueel onze plannen te veranderen indien de condities niet optimaal zijn… m.a.w. we pakken dus wat er komt. Ons doel halen is de kers op de taart, maar genieten en het beste ervan maken is nog belangrijker. Met dit in gedachte verschijnt er langzaam aan onze rechter kant een elegante couloir op de zuidflank van een onbekende berg. Het zicht op de top wordt bedekt door de lage wolken maar ieder van ons keek er met veel belangstelling naar. Een mooie “Y” couloir die uitmondt op een graat met een gigantische rotsblok die de lijn in twee splitst. Het besluit is snel genomen en we plaatsen onze tenten.

Er resten ons nog een paar uur voor zonsondergang en dus trekken Stef en Jeff er met de tourksi op uit om een weg te vinden tot de voet van de bergflank. Sofie smelt sneeuw in afwachting van hun terugkomst want de temperaturen kelderen zodra het licht verdwijnt. De mannen zoeken een pad in het doolhof van de morene om de gletsjer te kunnen verlaten. Na enkele tientallen meters te hebben afgelegd voelen ze beweging onder de latten en besluiten om verder te gaan in cordee want de kloven zijn onzichtbaar geworden onder de sneeuw. De ski's zijn ideaal om sneeuwbruggen te vinden over de spleten waar de donkere afgrond loert en na anderhalf uur vinden ze 1 een uitweg tot aan de couloir in relatief goede condities. Morgen zou wel eens een prachtige dag kunnen worden…

Deze route ligt op de zuidflank en is waarschijnlijk alleen in de winter en onder bepaalde omstandigheden te beklimmen. Het is totaal onbekend terrein waarvan het moeilijk is om de omvang of liever de hoogte ervan in te schatten maar we verheugen ons erop! Na een gezellig samenzijn in een van onze tenten en een goede nachtrust vatten we de klim de volgende dag vroeg aan.

De aanloop verloopt vlotjes dankzij het voorbereidend werk van de dag ervoor. Het weer lijkt schitterend te worden, de mooiste dag sinds ons vertrek uit Askole. We vorderen "met een strak touw" want we willen ongelukken vermijden. We bevinden ons op vijf stapdagen van de bewoonde wereld. Enige hulp hier is ver te zoeken. Niemand weet exact waar we zijn en we hebben maar één satelliettelefoon dus als die in een spleet valt of onder een lawine bedolven geraakt, kunnen we zelfs niemand opbellen. We nemen geen onnodige risico’s.

De beklimming gaat wonderwel met een gemakkelijke steiltegraad van 45 tot 50 graden. Soms ligt er minder sneeuw en is het lastig vorderen op de rotsen die eronder liggen en de couloir blijkt langer dan verwacht. Aan de splisting (4890 meter) besluiten we de rechter kant te nemen met enige hoop om de rechter graad te kunnen volgen tot een top. Eenmaal boven geeft de hoogtemeter meer dan 5.170 meter aan, we bevinden ons ongeveer 1.030 meter boven ons tentje dat we vanochtend verlieten. We zitten vlak onder de graat maar we zitten op het gevaarlijkste stuk. Nergens een mogelijkheid om te beveiligen en de sneeuw reikt tot aan de heupen. Door het schitterend weer is het warm in de couloir die uit de wind ligt en het brede sneewvlak lijkt ons gevaarlijk om lawines te triggeren. Het uitzicht is magnifiek en we bewonderen het immense landschap onder de ondergaande zon. We besluiten om terug te keren gezien de omstandigheden… er rest ons nog een lange afdaling. In het licht van onze koplampen en in de ijzige koude bereiken we ons kamp. De dagen zijn kort in de winter maar we prijzen ons gelukkig met dit onverwacht geschenk op een prachtige dag. We hebben gevonden waarvoor we kwamen... Klimmen om te ontdekken, de natuur verkennen en een hechte vriendschap te vormen om verder te dromen .... Tevreden vallen we in slaap; Shabb Bachär.

We voelen ons vereerd deze couloir een naam te mogen geven; Het wordt de "Yaari" couloir. Dit betekent “vriendschap” of “goed gezelschap” in de lokale Urdu-taal. We konden er geen betere naam voor kiezen.

 

Jean-Francois Spelmans (alias den byffel) Steven Maginelle (alias de yak) Sofie Lenaerts (alias bergmuisje)

 

Meer bergsport-nieuws lezen? Vind de volledige tweede editie van Monte online!