Winter- en icecanyoning - longread

2021
5

Winter- en icecanyoning …

een winterse dimensie aan een zomers klinkende sport

Het einde van de zomer betekent voor de meeste canyoneers game over tot volgend ‘seizoen’. Wetsuit en canyongordel worden opgeborgen in de kast, waar ze voor enkele maanden in de vergetelheid geraken. Wat vaak minder is geweten, is net dat de winter een extra dimensie geeft aan de sport; wat maakt dat icecanyoning tot een van de meest complete en uitdagende bergsporten behoort.

Canyoning tijdens de wintermaanden heeft zich opgeworpen als opportuniteit om de meer ontoegankelijke plekken op de berg te verkennen. Denk maar aan gletschercanyons waar in de zomer gigantische hoeveelheden smeltwater door stroomt. Tijdens die gedurfde exploraties kreeg men de winterse taferelen erbij, en zo kwam het tot een passie om de meest barre condities te confronteren, op zoek naar al dat moois maar tegelijk ook extreems. 

Het summum voor velen is ongetwijfeld icecanyoning. Droomscenario’s met halfbevroren watervallen en allerlei ijsstructuren worden makkelijk voor ogen gehaald bij het idee van een wintercanyon, maar niet altijd blijken de condities wat ze gehoopt zijn, of zijn ze net strenger als verwacht.

Nog meer dan in de zomer zal een wintercanyoneer in z’n planning met heel wat rekening moeten houden: het temperatuurverloop van die dag en van de voorgaande periode, de temperatuur van het water (zeker als een gletsjer of smeltwater aan de bron ligt), de toestand van het ijs of de sneeuw en de tijd die men denkt er in door te brengen,... Het zijn plaatsgebonden factoren die zullen bepalen hoe men het risico versus succes van die dag (Stop or Go), en op dat moment, zal inschatten en uiteindelijk zal beslissen om een activiteit wel of niet te ondernemen.

In dit artikel leiden we de lezer graag in hoe canyoning na de zomer kan worden ingeschat, waar zoal mee moet rekening gehouden worden en we geven nog enkele tips.

Winter- en icecanyoning, lang niet zonder risico

 

Hundsbach (Centraal-Zwitserland) - sneeuwvelden op de aanlooptocht. Foto Jeroen Kirchner